Καλημέρα στις φίλες μου
Καλή χρονιά με υγεία και ευτυχία σε όλο τον κόσμο εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου. 
 Αυτή είναι η πρώτη μου ανάρτηση για το 2015 και εκτός από τις ευχές μου που η έλλειψη χρόνου τις φέρνει λιγάκι καθυστερημένα στο blog μου αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ τα συναισθήματα μου, άλλωστε πολλές από εσάς πολύ καλά ξέρετε πως το blogging είναι διαφυγή, είναι εξομολόγηση και παράδοση ψυχής.



  Είναι αρκετά νωρίς το πρωί, η μέρα δεν έχει ακόμη ξημερώσει στη Γερμανία, και όπως κατανοώ κοιτάζοντας τα υγρά τζάμια του σαλονιού μου, έξω και σήμερα το κρύο θα είναι τσουχτερό, έχω όμως την πολυτέλεια να πίνω το καφεδάκι μου σε ζεστό και ασφαλές χώρο, η κινεζούλα μου κοιμάται επίσης σε ζεστό κρεβατάκι, άλλα παιδάκια όμως; αναρωτιέμαι.


 Η χρονιά άλλαξε μα  μας διακατέχει ακόμη το πνεύμα των Χριστουγέννων, μακάρι να ήταν έτσι όλη η χρονιά, θα ήθελα να μπορούσαμε να δίνουμε αγάπη και λίγη από την ζεστασιά της καρδιά μας όλο το χρόνο και όχι μόνο αυτές τις μέρες.



 Το 2015 βρίσκει εμένα και την οικογένεια μου στην Γερμανία κάτι που όπως συνηθίζω να λέω είναι ευλογία και κατάρα μαζί να ζεις σε ξένο τόπο.


 Το καλοκαίρι του 2013 πήρα την απόφαση πως δεν πήγαινε άλλο και πως πρέπει να γίνουν άμεσες κινήσεις προτού βρεθούμε σε αδιέξοδο, ο σύζυγός μου ήταν αρνητικός, παρόλα αυτά όμως ανέβηκε στην μηχανή του, πήρε τον μεγάλο του γιο και μαζί πήρανε το πλοίο από το λιμάνι της Μυτιλήνης και ανέβηκαν στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη 

(μακάρι να μπορούσα να ζω εκεί).




Συνέχισαν το ταξίδι τους περνώντας από Σκόπια, Σλοβενία, Σερβία φτάνοντας στο Ζάγκρεπ της Κροατίας συνέχισαν στην αφιλόξενη τέτοια εποχή Αυστρία και τέλος πέρασαν τα σύνορα της Γερμανίας, είχαν κάνει σχεδόν 1000 χιλιόμετρα, είχαν όμως να κάνουν άλλα τόσα για να φτάσουν από την Βαυαρία στην κάτω Σαξονία και συγκεκριμένα στο Αννόβερο που ζούμε τώρα.  Βλέπετε εδώ υπήρχε ένα ζεστό σπίτι να τους περιμένει.







 Ήταν αρχές του Σεπτέμβρη και το ταξίδι διήρκεσε μία εβδομάδα, πολύ περισσότερο απ ότι σε κανονικές συνθήκες καθώς ο καιρός δεν ήταν με το μέρος τους και υπήρξαν μέρες που οδήγησε μόνο για 20 λεπτά.

 Η εβδομάδα είχε αίσιο τέλος τελικά αλλά δεν σας κρύβω την αγωνία μου, ιδιαίτερα τις βροχερές ώρες αναζήτησης ξενοδοχείου σε αυτά τα μέρη, κάτι που δεν είχαμε προβλέψει.




 Ίσως να αναρωτηθήκατε γιατί δεν πήρε απλά ένα αεροπλάνο όπου θα μπορούσε σε λιγότερο από 3 ώρες να βρίσκετε στον προορισμό του;


 Η απάντηση είναι απλή, δεν είναι η πρώτη φορά που ξεριζωνόμαστε από τον τόπο μας και έτσι πολύ καλά γνωρίζουμε πως ένα μεταφορικό μέσω είναι άκρως απαραίτητο όταν ξεκινάς να ζήσεις κάπου αλλού (στις αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν αυτή την χρονιά θα σας μιλήσω για τα πρέπει και τα μη που θα χρειαστεί να προσέξετε αν πάρετε αυτή την απόφαση )


Μα για να πω και την αλήθεια μου είναι λιγάκι και το μικρόβιο της μηχανής το οποίο εγώ έχω μεταδώσει στον άντρα μου, τον έχω πείσει να την αγοράσει , έχουμε κάνει αρκετά οδικά ατελείωτα ταξίδια μαζί και ΝΑΙ έσκασα από την ζήλια μου που δεν ήμουν μαζί σε αυτό το ευρωπαϊκό ταξίδι, όπως ξέρετε όμως είμαι και μαμά και αυτό είναι ΠΑΝΩ ΑΠ ' ΟΛΑ.


Επίσης πρέπει να παραδεχτώ πως 16 χρόνια μετά είμαι ακόμη ερωτευμένη μαζί του όπως την πρώτη μέρα συν όμως μερικές δόσεις έξτρα αγάπης, όπως καταλαβαίνετε δεν θα άντεχα πολύ, 20 μέρες αργότερα πήρα την 15 τότε μηνών κινεζούλα μου και ανεβήκαμε στο πρώτο τσάρτερ που βρήκαμε, μαζί ταξιδέψαμε στην πανέμορφη Βιέννη και από εκεί στο μικρό Αννόβερο.


Έχουν περάσει 15 μήνες σχεδόν και τίποτα μέσα στο σπίτι μας δεν θυμίζει τις πρώτες εκείνες μέρες, τώρα πλέον έχουμε έπιπλα και τηλεόραση και ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ!!! οοοο και internet.

 Μπορεί τις γιορτές μας να τις περάσαμε μακριά από τους δικούς μας, όχι όμως και τόσο αφού υπάρχει και το skype (για μένα είναι ότι πιο χρήσιμο ανακαλύφθηκε ποτέ).

 Τα φετινά Χριστούγεννα ήταν και η πρώτη φορά που έφτιαξα μελομακάρονα και κουραμπιέδες από την συνταγή της φίλης μου της Ντίνας και μία αποτυχημένη βασιλόπιτα αλλά δεν πειράζει καθόλου, εξάλλου ο σκοπός μου ήταν απλά να ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΧΑΛΙΑ  μαζί με την κινεζούλα μου.
 Τρελαίνεται να με *βοηθάει* στην κουζίνα η Ειρήνη μου και όταν την ρωτήσω φωναχτά *πάμε να κάνουμε την κουζίνα χάλια;* παρατά τα πάντα τρέχει και φέρνει την καρέκλα κοντά στον μικρό μας πάγκο ανεβαίνει και μου λέει  *μαμά, εγώ ρίτσω αλάτι*. Ναι αγάπη μου εσύ είναι συνήθως η απάντησή μου. 

 Αυτή η κουζίνα δεν θυμίζει σε τίποτα την μοντέρνα μαύρη εντοιχιζόμενη κουζίνα που έχω αφήσει πίσω μου, αυτή η κουζίνα αποτελείτε από λιγοστά ντουλάπια που έχω προσπαθήσει να ομορφύνω βάζοντας αυτοκόλλητο και καθόλου συρτάρια, έχει όμως μέσα της την ψυχή μου ολόκληρη, και είναι εκείνο το δωμάτιο στον 3ο όροφο σε μια γωνιά του Garbsen που μας έχει προσφέρει ατελείωτες ώρες παιχνιδιού και πειραματισμού.

 Τα πειράματα στην κουζίνα είναι το χόμπι που απέκτησα μόλις έγινα μαμά γιατί μέχρι τότε εγώ και η κουζίνα ήμασταν τσακωμένες!!!


 Κάπως έτσι μας βρήκε το 2015 σε ένα  μισογεμάτο πλέον σπίτι, με στολισμένο δέντρο γιατί πέρυσι δεν καταφέραμε να στολίσουμε και δεν τα πολυκαταλάβαμε τα Χριστούγεννα καθώς ήμασταν μόνο 2,5 μήνες εδώ και δεν είχαμε καν κουρτίνες.

 Για την χρονιά που πέρασε δεν παραπονιέμαι, αισθάνομαι ότι πέρασε γρήγορα και ανώδυνα. 

Αποχαιρετώ το 2014 με δύο πολύ γλυκές αναμνήσεις. 

Την βάφτιση της Ειρήνης μου στα 2 της χρόνια και την γνωριμία μου με το blogging.

Για την βάφτιση της κόρης μου δεν θα σας πω τώρα, θα τα πούμε αναλυτικά σε άλλη ανάρτηση αλλά για το blogging θέλω να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλες εσάς που διαβάζετε το blog μου , τα νούμερα έχουν ξεπεράσει τις προσδοκίες μου και ιδιαίτερα σε εσάς τις bloggers που έχω γνωρίσει αν και διαδικτυακά , νιώθω πως γνωριζόμαστε χρόνια και κάθε μέρα ανακαλύπτω και από ένα κοινό σημείο ενώ πολλά είναι τα  κοινά συναισθήματα και βιώματα που μας κάνουν να ταυτιζόμαστε.


ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΧΡΟΝΙΑ όλες σας, να χαίρεστε τα παιδάκια σας και να συνεχίσετε να γράφετε από αυτή την πηγή της ατελείωτης έμπνευσης και όσο για εσάς φίλες μου που σκέφτεστε να ξεκινήσετε ένα blog, εγώ προσωπικά σας το προτείνω ανεπιφύλακτα καθώς μέσα από το blogging θα γνωρίσετε ένα υπέροχο κόσμο και θα αρχίσετε να βλέπετε τον κόσμο από μια άλλη όμορφη σκοπιά και τα πάντα γύρω σας θα γίνονται αναρτήσεις, οφείλω όμως να σας προειδοποιήσω πως το σπορ είναι εθιστικό και προκαλεί αϋπνίες!!!


ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ  σε όλες ......αυτή την χρονιά ας δώσουμε το καλύτερο εγώ μας σε όλους τους τομείς της ζωής μας για μία καλή και δημιουργική χρονιά και εσείς αγαπημένα μου blog είθε να είστε ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΑ ΠΑΝΤΑ .





Share To:

Toula- lol moms

Το blog των lol mommies σας περιμένει να το ανακαλύψετε!Ταξιδέψτε μαζί μας, δείτε προτάσεις και κριτικές, γελάστε, συγκινηθείτε, ενημερωθείτε και δημιουργήστε με μια πιο lol ματιά!!!

Άφησε το σχόλιο σου :

0 comments so far,add yours

Αν έχετε κάτι να μας πείτε και θέλετε όλοι οι αναγνώστες να διαβάσουν την γνώμη σας Σχολιάστε....