Η φυσιολογική αίσθηση της ζήλιας ανάμεσα στα αδέρφια δεν λείπει συνήθως από καμία οικογένεια και έχει πολλές διαστάσεις

 Ένα θέμα που απασχολεί κάθε γυναίκα που γίνεται για δεύτερη φορά μαμά είναι πως θα προσαρμοστεί στην νέα κατάσταση το πρώτο της παιδάκι.
Η φυσιολογική αίσθηση της ζήλιας ανάμεσα στα αδέρφια δεν λείπει συνήθως από καμία οικογένεια και έχει πολλές διαστάσεις, άλλοτε εμφανίζεται νωρίς και άλλοτε αργότερα ενώ δεν είναι και λίγες οι φορές που το μικρότερο παιδί ζηλεύει το μεγαλύτερο.

Συνήθως τα πρωτότοκα παιδιά εισπράττουν μεγάλες δώσεις αγάπης, δώρα και πολλές ώρες απασχόλησης μαζί τους όχι μόνο από εμάς τους γονείς αλλά και από τον οικογενειακό και φιλικό μας κύκλο


ζήλια ανάμεσα στα αδέρφια
.

Τι γίνετε όμως όταν ένα δεύτερο παιδί έρχεται να "ανατρέψει" τα πάντα;
Είναι σωστό να επεμβαίνουμε στις αδερφικές διαμάχες;

Ζητήσαμε από 5 μαμάδες bloggers να μας γράψουν ένα guest post για το πως αντιμετωπίζουν τις κρίσεις ζήλιας ανάμεσα στα αδέρφια.

Διαβάστε τις οικογενειακές τους εμπειρίες

Η Άντζυ από το happymumangie.gr 
Είμαι η Άντζυ μαμά δυο αγοριών ενός 2χρονου κι ενός μπέμπη μόλις 2 εβδομάδων! Ξεκίνησα να λέω πως είμαι μαμά 2 παιδιών από την ώρα που έμαθα πως είμαι έγκυος. Γιατί όταν μαθαίνεις ότι είσαι έγκυος για δεύτερη φορά, ναι, χαίρεσαι πολύ, ειδικά αν το προσπαθούσες κιόλας. Όμως τη χαρά κάπου έρχεται και την 'κόβει' το άγχος.
Ποιο άγχος? Το άγχος για το πρώτο παιδάκι. Πως θα δεχτεί την όλη κατάσταση, το νέο μέλος, τη συγκατοίκηση, το να πρέπει να μοιράζεται τη μαμά και όλα αυτά σε ηλικία 2 ετών.

Μιλούσα κρυφά στο έμβρυο γιατί ένα παιδάκι δε μπορεί να σε δεχτεί να μιλάς όλη μέρα με την κοιλιά σου!! Μεγαλώνοντας η κοιλιά αρχίσαμε να μιλάμε και να μιλάμε για όλο αυτό που περιμέναμε να συμβεί. - Είχα τρελαθεί να διαβάζω για να συμπεριφερθώ όσο πιο 'σωστά' γίνεται - 
Έδειχνε να το αποδέχεται, να έρχεται από μόνος του να χαιδεύει την κοιλιά μου και στο παιχνίδι του να αναφέρει και το μπέμπη που περιμέναμε. Υπήρχαν βέβαια και φορές που μπορεί να του μιλούσα για το μπέμπη και να μην έδινε σημασία. Λογικό, ξαφνικά, κάτι που δεν έχουμε δει ακόμη και όλο αναφερόμαστε σε αυτό.


ζήλια ανάμεσα στα αδέρφια

Και έφτασε η μεγάλη μέρα - πρώτη συνάντηση στο μαιευτήριο αμέσως μετά τη γέννα. Τρελάθηκα από τις γλυκές αντιδράσεις του μεγάλου μου πλέον, προς το μωρό! Εκεί ένιωσα ανακούφιση, παρόλο που μέσα μου ήξερα πως αν δεν ξεκινούσε η συγκατοίκηση όλα ήταν ρευστά. Ήρθε και η μέρα που πήγαμε σπίτι, όλοι μαζί. Και πραγματικά τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από ότι τα είχα στο μυαλό μου.

Με εμπειρία μόλις δύο εβδομάδων έχω να πω πως σε γενικές γραμμές όλα είναι καλά, εννοείται βγαίνουν και ζήλιες από τη μεριά του μεγάλου που με πολύ συζήτηση προσπαθούμε να τις ξεπεράσουμε. Δεν είναι το πιο εύκολο όμως δείχνει να αποδίδει. Πως σε ηλικία 2 ετών να μπορέσει να διαχειριστεί όλα αυτά που νιώθει και όλα αυτά που φοβάται. 2 χρόνια είχε τη μαμά σε αποκλειστικότητα, τώρα νιώθει να απειλείται. Πως να καταλάβει ότι ο μπέμπης δεν είναι απειλή?! Με συζήτηση, υπομονή και αφοσίωση... Όχι νεύρα και φωνές. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να δυσκολέψουν την κατάσταση. Δε θα κρύψω πως είναι και στιγμές που ο μπέμπης κλαίει γιατί θέλει άλλαγμα πάνας, ο Άγγελος διεκδικεί τα δικά του κι εγώ δεν ξέρω που να πάω. Τους παίρνω αγκαλιά για να ησυχάσουν, μου φεύγει και κανά δάκρυ από την πίεση που νιώθω αλλά με την αγκαλιά ηρεμούμε όλοι μαζί. Επειδή και πριν μείνω έγκυος άκουσα πολλές φορές να μου λένε πως δε χειρίζομαι σωστά το παιδί και πρέπει να λέω και μη και όχι και να του δείξω ποιος κάνει κουμάντο για άλλη μια φορά έχω να πω πως με τις φωνές τίποτα δε βγαίνει παρά φόβος. Και προτιμώ να βλέπω ξεσπάσματα ζήλιας όσο κι αν δε μου αρέσουν και να προσπαθούμε να τα ξεπεράσουμε παρέα κουβεντιάζοντας, παρά να έχω ένα παιδί που δε ζηλεύει 'εξωτερικά' αλλά τα κρατάει όλα μέσα του!!!! Το δικό μου μυστικό λοιπόν πολύ συζήτηση από την ώρα που θα γεννηθεί και θα έρθει η ώρα που θα καταλαβαίνει και θα έχει μάθει πως όλα λύνονται έτσι!!!

Η Μαρία από το parentsland-gr
Όταν έμεινα έγκυος στο δεύτερο παιδί μου άρχισα να σκέφτομαι τις σχέσεις που θα  αναπτύσσονταν ανάμεσα στα δύο αδέλφια. Νομίζω ότι αυτό που θέλουν οι γονείς περισσότερο είναι να δουν τα παιδιά τους αγαπημένα.  Να έχουν μια άριστη σχέση χωρίς προστριβές και αίσθημα ζήλιας.
Για να το πετύχουμε αυτό είχα βάλει τον μικρο μου να χαϊδεύει την κοιλιά μου ,να μιλάει στον αδερφό του και να του λέει ιστορίες. Εκείνος του απαντούσε μέσα από  την φωνή μου και του έλεγε αυτά που ήθελε να ακούσει. Δεν περίμενα ότι  θα το πιστέψει. Όμως έβλεπα ότι αυτό του έκανε καλό. Είχε αγωνία για τον ερχομό του μικρού του αδελφού αν και ήδη είχε αρχίσει να έχει επικοινωνία μαζί  του.
   Για κάποιους λόγους ανεξάρτητους με το πώς θα ένιωθε ο μικρός μας, είχαμε αποφασίσει να μην ετοιμάσουμε τίποτα για το μωρό όσο καιρό ήμουν έγκυος. Δεν κανονίσαμε τίποτα, δεν είχαμε καν ετοιμάσει την  κούνια. Άλλωστε τα περισσότερα τα είχαμε, τα υπόλοιπα θα τα αγοράζαμε τελευταία στιγμή. 

Πράγματι όταν πήγα στο νοσοκομείο ο άντρας μου έστησε την κούνια με τη βοήθεια του γιου μας. Έπειτα πήγαν στα μαγαζιά μαζί και αγόρασαν όσα είχα γράψει εγώ στη λίστα για το μωρό και φυσικά ένα δώρο για εκείνον που το είχε ζητήσει το μικρό του αδερφάκι. Έτσι συμμετείχε ενεργά στην όλη προετοιμασία. Νομίζω ότι μια από τις στιγμές που ξυπνάει ζήλια σε ένα παιδί είναι εκείνη που θα δει τους γονείς του να προετοιμάζονται και να αφιερώνουν χρόνο για ένα μωρό που δεν βρίσκεται καν ανάμεσα τους.
     Τις μέρες εκείνες ο γιος μου έμεινε στη γιαγιά και τον παππού. Εκείνοι αφιέρωσαν όλο τους το χρόνο ώστε να μην αισθανθεί καθόλου την έλλειψη μας και την προσοχή που είχαμε δώσει όλοι στο άλλο μωρό. Περνούσε υπέροχα αν και ανυπομονούσε λίγο να δει το μικρό του αδελφό. Την ημέρα που βγήκα απ' το νοσοκομείο ήρθαν να μας παραλάβουν μπαμπάς και αδερφός. Τον κοίταζε εκστασιασμένος. Δεν πίστευε ότι θα ήταν τόσο μικρός. Του βγήκε ένα αίσθημα φροντίδας και προσοχής.

 Όταν φτάσαμε σπίτι θέλησε να τον πάρει αγκαλιά. Ακόμα και στη φωτογραφία που τραβήξαμε φαίνεται η λάμψη στο πρόσωπό του. Το κρατούσε με προσοχή και γελούσε ολόκληρος. Τα πρώτα χρόνια οι κινήσεις του απέναντι στο μωρό ήταν πολύ προσεκτικές, σχεδόν χειρουργικές.

δεύτερη εγκυμοσύνη

     Πολλοί συγγενείς όταν επισκέφτηκαν για πρώτη φορά το μωρό έφεραν μαζί τους εκτός από δώρο για το νέο μέλος δώρο και για το μεγάλο αδερφό. Μάλιστα η νονά του του έφερε ένα μεγάλο κουτί ξέροντας ότι αυτό θα τον κάνει να νιώσει εξίσου σημαντικός με το μωρό. Ακόμα κι αν οι γονείς προσπαθήσουν να εξισορροπήσουν το χρόνο ανάμεσα στο πρώτο τους παιδί και στο καινούργιο μέλος η συμπεριφορά των συγγενών μπορεί να ξυπνήσει αίσθημα ζήλιας και απόρριψης. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό όσοι έρχονται να δουν το νέο μωρό να δώσουν πολύ μεγάλη προσοχή στο πώς αισθάνεται το αδερφάκι.
    Μπορώ να πω ότι αρχικά πίστεψα ότι είχαμε νικήσει το τέρας της ζήλιας. Ήταν απλά μια ψευδαίσθηση. Όσο το μωρό μεγάλωνε και αποκτούσε δική του προσωπικότητα άρχισαν να δημιουργούνται αφορμές για περιστατικά ζήλιας. Αρχικά από τον μεγάλο και στη συνέχεια και από το μικρό. Όμως η πρώτη επαφή αυτή που υπήρξε στην πρώτη αγκαλιά είναι τόσο δυνατή που μπορεί να νικήσει τις όποιες προστριβές έχουν τώρα τα αδέλφια.  Μπορεί μεταξύ τους να τσακώνονται και να ζηλεύουν αλλά αν τολμήσεις να τους χωρίσεις τότε γίνεσαι κοινός εχθρός. Γίνονται μια γροθιά και ξεχνούν ότι τους έκανε να τσακώνονται μέχρι εκείνη τη στιγμή.

     Η ζήλια δεν είναι κάτι  που μπορείς να αποφύγεις.  Ούτε το νιώθεις μόνο στην αρχή μιας καινούργιας γνωριμίας. Η ζήλια είναι κάτι που μπορεί να έρθει και πολύ αργότερα για πράγματα που ούτε εσύ ο ίδιος μπορείς να φανταστείς ότι μπορείς να νιώσεις. Το μόνο που μπορούν να κάνουν για να την νικήσουν είναι να  μαθαίνουν στα παιδιά τους να αγαπούν.

Η Μαρία από το oopsblogara.gr
Ανήκουμε στους τυχερούς εκείνους που δεν είχαν πολλά ξεσπάσματα ζήλιας. Το μεγάλο μας αγόρι είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο παιδί, που από την εγκυμοσύνη ακόμη του μικρού έδειχνε μεγάλη φροντίδα και αγάπη για το μωρό που θα ερχόταν. Κάναμε πολλές συζητήσεις, τον παίρναμε μαζί σε όλους τους υπέρηχους, ερχόταν μαζί για να κάνω τις εξετάσεις μου.
 Ήταν περίεργος για το μωράκι, ήθελε να βλέπει ότι ήταν καλά, του μιλούσε όσο ήταν στην κοιλίτσα, το σκέπαζε να μην κρυώνει, το ρώταγε διάφορα.  Όταν γεννήθηκε το μωρό πολύ σύντομα άρχισε να το προσέχει ο ίδιος, όταν μεγάλωσε του άρεσε να τον ταΐζει και να του αλλάζει πάνα ή να τον κάνει βόλτες με το καρότσι.
Οι πρώτες φωνές άρχισαν όταν το μωρό που μπουσουλούσε πείραζε τα παιχνίδια του ενώ εκείνος έπαιζε – τις άλλες ώρες δεν τον ενοχλούσε καθόλου να μοιραστεί με το μωρό τα πάντα. Πλέον, μιας και είναι και οι δύο αρκετά μεγαλύτεροι και επικοινωνούν πολύ καλύτερα, οι διαμάχες είναι κυρίως για το χρόνο.
Πόσο χρόνο θα περάσει ο καθένας με τη μαμά, πόσο χρόνο θα μείνει ο καθένας στο σχολείο, γιατί ο μεγάλος αδερφός (ο επί γης Θεός για το μικρούλη) θέλει να περνάει χρόνο μόνος του και όχι παρέα πάντα με το μικρό… Είχαμε κατά διαστήματα παράπονα σε στυλ «εμένα με αγαπάτε λιγότερο από το μικρό» όταν οι ανάγκες του μικρού για φροντίδα ήταν μεγαλύτερες. 


αντιμετώπιση ζήλιας


Αυτά τα παραπονάκια σιγά σιγά σταμάτησαν όταν αυξήθηκε ο χρόνος που περνούσαμε με τον καθένα χώρια, και με πολλή συζήτηση.
Υπάρχουν φυσικά οι καβγάδες, κυρίως γιατί ο μικρός απαιτεί όλη την προσοχή του αδερφού του τις ώρες που εκείνος δεν μπορεί να παίξει μαζί του ή πρέπει να κάνει κάτι άλλο. Το θετικό είναι ότι η διαφορά ηλικίας τους είναι μικρή και δεν επιτρέπει να δημιουργηθεί χάσμα μεταξύ τους, σε δέκα λεπτά από τον καβγά τα βρίσκουν ξανά και παίζουν πάλι μαζί.
Η καλύτερη ώρα της ημέρας είναι η νύχτα… που σηκώνομαι πάντα να τσεκάρω ότι όλα είναι καλά την ώρα που κοιμούνται, και τους βλέπω να έχουν αγκαλιαστεί… κανένας καβγάς και καμία ζήλια δεν είναι ικανή να σταθεί εμπόδιο όταν αγαπιούνται.


Η Ελευθερία από το makelife.gr
Η ζήλια ανάμεσα στα αδέρφια είναι ένα δύσκολο και αντιφατικό συναίσθημα που καλούνται να διαχειριστούν οι γονείς, αλλά θα ήθελα να συμπληρώσω ότι πάνω από όλα πρόκειται για μια φυσιολογική αντίδραση των παιδιών. Έχοντας αυτό στο μυαλό μου προσπαθώ σε μια κρίση ζήλιας, που τις περισσότερες φορές προέρχεται από τη μικρή μου κόρη (6 ετών) προς τη μεγάλη (12 ετών), να δείξω ψυχραιμία και να της περάσω το μήνυμα ότι την αγαπώ, ακόμη κι όταν είναι θυμωμένη.
Είναι για μένα σημαντικό να εκφράσει ανοιχτά την αγωνία και τα συναισθήματά της εκείνη τη στιγμή και μιλώντας μαζί της να καταλάβει ότι δεν είναι κακό να αισθάνεται έτσι. Έχω καταλάβει ότι η ζήλια που νιώθει η μικρή κρύβει μέσα θαυμασμό προς τη μεγάλη αδερφή. Οι αδερφικές σχέσεις και η τριβή μέσα από αυτές συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη του εαυτού μας.

Όταν ακόμη οι κόρες μου μαλώνουν, προσπαθώ όσο γίνεται να μην εμπλακώ και τις αφήνω να τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Κάποιες φορές καταφέρνουν να τα βρουν, χωρίς να χρειαστεί να παίξω εγώ το ρόλο του διαιτητή, ενώ υπάρχουν και φορές που η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου.
αντιμετώπιση ζήλιας

 Σε μια τέτοια περίπτωση θα θέσω ξεκάθαρα τα όρια του ποια συμπεριφορά θεωρώ ανάρμοστη και δεν αποδέχομαι, π.χ. χειροδικία, βρίσιμο κτλ. Το ζητούμενο μου ως μαμά στο τέλος ενός τέτοιου τσακωμού είναι να μονιάσουν οι δυο τους κάνοντας μια αγκαλιά και λέγοντας σ'αγαπώ η μία στην άλλη. Σε όλα αυτά θα ήθελα να προσθέσω επίσης το πόσο απαραίτητο είναι να δίνουμε ποιοτικό προσωπικό χρόνο στο κάθε παιδί ξεχωριστά. Μια ημέρα μαμάς και κόρης με την καθεμία τους έχω διαπιστώσει ότι τις βοηθά να βιώσουν την μοναδικότητα και διαφορετικότητά τους.

Αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να χειριστώ τη ζήλια μεταξύ των παιδιών μου, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι ούτε να εξαλειφθεί στο 100% γίνεται ούτε να μην εμφανιστεί ποτέ. Κι αυτό το λέω για τους νέους γονείς που δεν θα πρέπει να αγχώνονται ή να προβληματίζονται με το θέμα ζήλια ή να του δίνουν τεράστιες διαστάσεις. Η εξιδανικευμένη εικόνα της οικογένειας όπου όλα τα μέλη είναι πάντα αγαπημένα και δεν μαλώνουν ποτέ απλά δεν υπάρχει.

Η Εύη από το Mama's 'n' Papa's 
Η αλήθεια είναι ότι το αίσθημα της ζήλιας εμείς προσωπικά δεν το αντιμετωπίσαμε σε έντονο βαθμό..Ο Ντίνος από την πρώτη στιγμή που ήρθε η μπέμπα μας στο σπίτι ήταν ιδιαίτερα προστατευτικός και συνεργάσιμος...ίσως να βοήθησε το γεγονός ότι ακολουθήσαμε πιστά τις οδηγίες της φίλης μας, της παιδοψυχολόγου..όταν επέστρεψα σπίτι με την μικρή αγκαλιά, μέσα στη βαλίτσα μου είχα ένα δωράκι για τον Ντίνο , λέγοντας πως του το αγόρασε η αδερφή του γιατί ήθελε πολύ να παίζουν μαζί και να γίνουν στο μέλλον φίλοι..

Από την άλλη, φρόντισα να έχουμε περισσότερο ποιοτικό χρόνο μόνοι μας, αποκλειστικά μόνο εγώ και ο Ντίνος...Συνήθως πηγαίναμε οι δυο μας στο πάρκο, ή ζωγράφιζα μαζί του ή του διάβαζα παραμύθι όλα αυτά οι δυο μας, φρόντισα αφού κοιμίσω την μικρή να καθίσω έστω ένα μισάωρο μετά μαζί του για παιχνίδι ή για διάβασμα.


μανα και γιος παραμύθια

Ξέρει ότι καθημερινά ,ακόμη και μέχρι σήμερα που η Stacy είναι 1 χρονών και κάτι,  μια δραστηριότητα την κάνουμε μαζί, όπως για παράδειγμα την κολύμβηση ή ποδηλασία. 
Θεώρησα πολύ σημαντικό να μη τον κάνω να αισθανθεί ότι είναι μόνος του ή ότι τον παραμελώ. Πολλές φορές όταν λέω γλυκόλογα στην μικρή, πετάγεται και αυτός όλο παράπονο λέγοντας μου... «μαμά, θα με πεις και μένα αγαπούλα σου?»...και αμέσως αισθάνομαι κάπως...
Οι δικές μας εκρήξεις ζήλιας και θυμού παρουσιάζονται συνήθως όταν μπαίνουν στην μέση τρίτα πρόσωπα, όπως φίλοι, γιαγιάδες και ο υπόλοιπος κοινωνικός περίγυρος. Εκεί αισθάνομαι ότι χάνω λιγάκι την μπάλα, ότι μιλάω στον Ντίνο και δεν με ακούει, δεν με προσέχει, πόσο μάλλον όταν πετάγονται να με διορθώσουν οι τριγύρω. 
Mην το μαλώνεις το παιδί και τα γνωστά λόγια..Οι αντιδράσεις, όμως, αυτές είναι απολύτως φυσιολογικές για μένα, γιατί όταν βλέπει ότι όλοι δίνουν προσοχή στην μικρή αδερφή του και την καλοπιάνουν με γλυκόλογα ή άλλες πράξεις τότε είναι λογικό την ανασφάλεια που νιώθει εκείνη την στιγμή να την εκφράσει με θυμό ή ζήλια.

Γνώμη μου είναι ότι όλα λύνονται με συζήτηση και με ποιοτικό χρόνο στο κάθε παιδί ξεχωριστά.
Και τις στιγμές που βρίσκονται τρίτα πρόσωπα μπροστά και τύχει να εκδηλώσει το παιδί αισθήματα ανάλογα να προσπαθήσουμε όσο πιο ήρεμα μπορούμε να απομακρυνθούμε οι δυο μας με το παιδί.
Κάποιες φορές τον έβαλα τιμωρία, αυτή του 2λεπτου που λένε, αλλά κατάλαβα ότι δεν έχει νόημα και φυσικά κανένα αποτέλεσμα, καλό είναι να τα αφήνουμε να ξεσπάνε και τον θυμό τους και τη ζήλια τους. Φρόντισα, επίσης, να του αγοράσω 2 εξαιρετικά βιβλία περί θυμού για το τι κάνω όταν θυμώνω. Μια φορά την εβδομάδα το διαβάζουμε παρέα στο κρεβάτι χαλαρά, δίνει ωραίες συμβουλές διαχείρισης θυμού.
Αυτή είναι η δική μας εμπειρία..κάποιες φορές τη βιώνουμε πιο έντονα, κάποιες άλλες όμως μας περνάει χωρίς καν να το καταλάβουμε.

                                                  ----------------------------------------

 Με την σειρά μου θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τις μαμαδο-bloggers για την συνεργασία τους και την γρήγορη ανταπόκριση τους σε αυτό το guest post. 
Όλες τους μαμάδες για δύο σε αντίθεση με μένα, αλλά αν είσαι γυναίκα ξέρεις πως μία δεύτερη εγκυμοσύνη όσο και να μην είναι στα πρόσφατα σχέδια σου είναι πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου, έτσι λοιπόν ας είμαστε έτοιμες για τα πάντα διαβάζοντας προσωπικές εμπειρίες.

Αν σας άρεσαν οι απόψεις τους δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε τα blog τους κάνοντας click στους συνδέσμους παρακάτω.

happymumangie.gr
http://parentsland-gr.blogspot.gr/
http://www.oopsblogara.gr/
http://makelife.gr/
http://mamasnpapasblog.blogspot.gr/

Share To:

Toula- lol moms

Το blog των lol mommies σας περιμένει να το ανακαλύψετε!Ταξιδέψτε μαζί μας, δείτε προτάσεις και κριτικές, γελάστε, συγκινηθείτε, ενημερωθείτε και δημιουργήστε με μια πιο lol ματιά!!!

Άφησε το σχόλιο σου :

8 comments so far,Add yours

  1. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και από ότι διάβασα από τις πιο έμπειρες, έχω πολλά ακόμη να δω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ενδιαφέρων θέμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπάρχουν και παιδιά που δεν ζηλεύουν. Εγώ πχ όταν γεννήθηκε η αδερφή μου ποτέ δεν τη ζήλεψα.. τέτοια αγάπη δεν είχαμε ξαναδεί έλεγε η μαμα μου... και μόνο 4 χρόνια είχαμε διάφορα. Ακόμα και όταν μεγάλωσε λίγο πάλι δεν τη ζήλευα .. Αντίθετα τη φρόντιζα σα μωράκι. Αυτά όλα από τη μαμά μου. Εγώ δεν θύμαμαι πολλά ♡
    Πάντως άγχος το έχω να μη νιώσει η μικρή μου ζήλια για άλλο αδερφάκι γι αυτό και δεν έκανα δεύτερο σύντομα. Θα περιμένω να έχουν 4-5 χρόνια διαφορά σίγουρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατα την γνώμη μου ειναι πιο πιθανό να ζηλέψει ένα 5χρονο απ ότι θα ζήλευε ένα παιδί με μικρότερη διαφορά ηλικίας για τον αυτονόητο λόγο ότι καταλαβαίνουν περισσότερο όσο μεγαλωνουν

      Διαγραφή
  4. Ευτυχώς με τα διδυμα δεν αντιμετωπισα τετοιο θέμα!!!!!!! Δύσκολες οι κρίσεις ζηλειας με τον ερχομο νέου μωρου!!!!! Ωραία αναρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει λογικό μου ακούγεται για δίδυμα εφόσον μεγαλώνουν ταυτόχρονα και κατανοούν το ένα τον χώρο του άλλου, έχουν όμως άλλες δυσκολίες, κουράγιο φίλη μου κουράγιο!!!

      Διαγραφή
  5. Λίγο πολύ όλες οι μαμάδες το ίδιο άγχος έχουμε και τις ίδιες ανησυχίες όταν η οικογένεια μεγαλώνει... Πολύ έξυπνη η σκέψη να φιλοξενήσεις μαμάδες και να εκφράσουν τις απόψεις και τις εμπειρίες τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βλέπεις Κική μου είμαι μαμά ενός παιδιού οπότε δεν θα μπορούσα να έχω άποψη, ήθελα όμως πολύ να ξέρω και οι μαμαδο-bloggers ήταν οι κατάλληλες να μας απαντήσουν

      Διαγραφή

Αν έχετε κάτι να μας πείτε και θέλετε όλοι οι αναγνώστες να διαβάσουν την γνώμη σας Σχολιάστε....